Επειδή το blog μου έχει εμφανιστεί σε διάφορα site που θα τα χαρακτήριζα άσχετα με μένα, είμαι υποχρεωμένη να το επισημάνω πρός αποφυγή διαμόρφωσης λάθος εντυπώσεων.
Ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
Τρίτη 30 Μαρτίου 2010
πώς θα επισκεφτείτε την εικαστική έκθεση "το δωμάτιο"
Στην ιστοσελίδα μου www.hadji-yanaki.gr θα βρείτε πληροφορίες για το που βρίσκεται η εικαστκή έκθεση "το δωμάτιο", και τις ώρες λειτουργίας της .
επίσης βιγραφικό(αναλυτικά),και ένα σωρό άλλα
για λεπτομέρειες πώς θα επισκεφτείτε την εικαστική έκθεση 'το δωμάτιο' , πηγαίνετε στο website μου www.hadji-yanaki.gr έμπτ
Σάββατο 27 Μαρτίου 2010
η νέα αντίίληψη του εικαστικού έργου
17/3/2010
Το δωμάτιο
Ο κενός χώρος του εσωτερικού ενός δωματίου που φορτίζεται απο τις δράσεις του παρελθόντος , τις διαθέσεις του παρόντος και τις πιθανότητες του μέλλοντος.
Ο χώρος παίρνει μια σχεδόν μνημειακή δυναμική ,απο τη προσμονή του τι μπορεί να υπάρξει, μια δυναμική που φθάνει ίσως εδώ το εντονότερο σημείο της γιατί εκφράζεται μόνο σαν πιθανότητα.
Το χρονικό της ανακάλυψης
Νοίκιασα αυτό το δωμάτιο για να παρουσιασω κάποια γλυπτά μου.
Ξαφνικά, μετά απο μερικές επισκέψεις στο δωμάτιο, αντιλήφθηκα ότι μου ασκούσε μια έντονη φόρτιση το ίδιο το δωμάτιο που δεν μπορούσα να αγνοήσω.
Μετά απο πολλή σκέψη κατάλαβα ότι έπρεπε να στρέψω την προσοχή μου εκεί παρόλο που τα γλυπτά μου με ενδιέφεραν οπωσδήποτε πολύ.
Οταν αποφάσισα να παρουσιάσω στο κοινό το δωμάτιο έστειλα ένα δελτίο τύπου στα έντυπα όπως συνηθίζεται.
Το δελτίο τύπου ανέφερε επιγραμματικά(διότι δεν τους ενδιαφέρει όπως ήξερα ως τώρα να τους στέλνεις κιένα σωρό κείμενο ,γιατί δεν έχουν τι να το κάνουν η ούτως η άλλως):
παρουσιαζεται ο κενός χώρος του εσωτερικού ενός δωματίου με την φόρτιση που δημιουργεί η πιθανότητα του μέλλοντος η έκπληξη του παρόντος και το αποτύπωμα του παρελθόντος.
Με πήρε στο τηλέφωνο η δημοσιογράφος (και λίγο ερεθισμένη), και μου είπε αμέσως:-δεν καταλαβαίνω
Οπότε βεβαίως βάλθηκα να εξηγήσω όσο καλύτερα μπορούσα, της είπα ότι το έκθεμα δεν είναι άλλο απο το ίδιο το δωμάτιο δηλαδή ο κενός χώρος , που βέβαια στο συγκεκριμένο δωμάτιο κάθε άλλο παρά κενός ειναι.
Ειναι φορτισμένος απο τα σημάδια των τριών αυτών χρονικών στιγμών που ανέφερα προηγούμενα.
Δηλαδή ένας τοίχος έχει αποσαρθρωθεί απο την πολυκαιρία και την υγρασία αφήνοντας όμως το αποτύπωμα απο πολύ ενδιαφέροντα σχέδια, το ίδιο και το πάτωμα έχει αποτυπώματα απο τις παλιότερες χρήσεις ,ενώ σενα άλλο τοίχο που συνορεύει με ένα τωρινό μαγαζί χρειάστηκε η παρέμβαση με σύγχρονα υλικά για να εξασφαλιστεί εν μέρει η ιδιωτικότητα του δωμάτιου, χωρίς να αποφεύγονται οι εκπλήξεις του παρόντος, και σε μια άλλη γωνιά αφέθηκαν τα παιδιά να μουτζουρώσουν και να κάνουν τα δικά τους σχέδια στο τοίχο συντελώντας έτσι στο συμβολικό έστω πέρασμα στις επόμενες γενιές, δηλαδή στην πιθανότητα του μέλλοντος.
Προσπαθούσα κιεγώ να καταλάβω λοιπόν τι έκανε τόσο σημαντική την ανακάλυψη μου , ήταν γιατί το συγκεκριμένο δωμάτιο αποτελούσε σημείο συνάντησης των εποχών η αυτό που με υπόβαλλε ήταν η γλυπτική δύναμη του κενού χώρου;
Πιστεύω τώρα που βάζω στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα ότι είναι και τα δύο:
Το πρώτο είναι σίγουρα γιατί όπως το εξήγησα παραπάνω στο δωμάτιο αυτό συμβαίνει ένας συγκερασμός στοιχείων χρονικών , πράγμα που ενθαρρύνθηκε απο μένα βεβαίως.
Το δεύτερο δημιουργείται απο την περιοριστική απολυτότητα του συγκεκριμένου δωμάτιου, δηλαδή οι διαστάσεις του και η τοποθέτηση του είναι τέτοιες που σου δίνουν πιο έντονη την αίσθηση οτι δεν είναι τίποτα άλλο απο ‘το δωμάτιο’, σε παραπέμπουν στην έννοια παρά στο χώρο πραγμα που το κάνει να ξεφεύγει απο τα όρια της αρχιτεκτονικής και να γλυστράει στη γλυπτική.
Οπότε αν υποθέσω οτι έχω το σχήμα του δωμάτιου σε μικρή κλίμακα δηλαδή κάτι σαν μακέτα υπο κλίμακα ενα ορθογώνιο τελοςπάντων που το βλέπω απέξω, πίνω το υγρό που ήπιε η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, μικραίνω για να δω την μακέτα η ανάποδα, αν υποθέσω οτι η κανονική μου διάσταση είναι αυτή της μακέτας, τρώω το κέικ που έφαγε η Αλίκη, μεγαλώνω, γίνομαι τεράστια και μπαίνω στο δωμάτιο.
Η αλλιώς αν αυτή η μακέτα αναπαριστά το γλυπτό ‘δωμάτιο’, όπως έχει τοποθετηθεί στην έκθεση μέσα απο αυτή κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο(στη μικρή κλίμακα) ,ενώ όντας μέσα στο κανονικό δωμάτιο , είμαι μέσα και μπορώ να ζήσω στο εσωτερικό του γλυπτού.
Δημιουργείται ένα παιχνίδι :κοιτάζω μέσα-είμαι μέσα
Οπως το άγαλμα της ελευθερίας της Νέας Υόρκης που το βλέπεις απέξω αλλά μπορείς και να το επισκεφτείς απο μέσα, χωρίς φυσικά να περιμένεις να δείς κανένα έκθεμα εκει , αφού απλά βρίσκεσαι μέσα στο ίδιο το έκθεμα.
Στη συνέχεια θα επιχειρήσω να συσχετίσω το δωμάτιο και τον κενό του χώρο με τον ηθοποιό και το κενό μέσα του.
Γιαυτό θα χρησιμοποιήσω το αγαπημένο μου βιβλίο του Valere Navorina ‘Γράμμα στους ηθοποιούς’ και ‘Ύπερ Λουί ντε Φυνές’. Αρκεί να αναφέρω πχ.την παράγραφο2 σελίδα 119-120 και θα καταλάβετε που το πάω.
‘Ο ηθοποιός κομίζει στο θέατρο το κενό, όπως ο άνθρωπος εκόμισε το κενό επί της γής.’
‘Τώρα είναι η σειρά του Ξεδημιουργού να παίξει.’
«Ο άνθρωπος», έλεγε ο Λουί ντε Φυνές, «είναι πιο δυνατός απο εκείνον που έπλασε τον κόσμο, γιατί έφερε μέσα στον κόσμο το κενό. Αυτός έφερε μέσα στην ύλη το κενό ανάμεσα στα δόντια του, αυτό το κενό που έλειπε απο τα πράγματα. Και γιαυτό το λόγο κάνουμε θέατρο. Επειδή το κενό δεν υπήρχε στη φύση, κιαυτό είναι όλο το δράμα.»
Και τώρα ας μιλήσω για το φόβο του κενού.
Ολοι φοβούνται το κενό, το ταυτίζουν με το τίποτα, το χάος, την ανυπαρξία. Γιαυτό οι ζωγράφοι γεμίζουν τους πίνακές τους και χρειάζεται μεγάλη αρετή για να συγκρατήσουν τον εαυτό τους να μη το κάνει, γιαυτό οι γλύπτες πρέπει να εχουν μεγάλη τόλμη και παρρησία για να το εισάγουν στη γλυπτική τους, γιαυτό οι άνθρωποι παραγεμίζουν τα σπίτια τους, γιαυτό υποφέρουμε όταν αφήνουμε τον εραστή, κλπ,κλπ,
και πόση πλάνη δε κρύβεται πίσω απο αυτό το φόβο.
Ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, σπρώχνοντας μας στα όρια χωρίς σχεδόν να το θέλουμε.
Να λοιπόν γιατί προτείνω το αγκάλιασμα του κενού.
Εικαστική πρόταση-επιμέλεια;Αθηνά Χατζηγιαννάκη
27/3/2010
Εδώ ξεκινάει μια συνέχεια του αρχικού κειμένου όπου θα αναζητηθούν πηγές –συσχετίσεις με άλλες καταστάσεις οπου διαπιστώνεται συνάφεια με τη λογική του προτεινόμενου έργου.
Στη μουσική υπάρχει το έργο του John Cage,που έχει τίτλο 4.33', δηλαδή όσο διαρκεί το κομμάτι,η καλύτερα η μη δράση, όπου επι μια διάρκεια(4,33 λεπτά) οι θεατές προσλάμβαναν τον μη ήχο και το έργο ήταν απλά οι τυχαίοι ήχοι –θόρυβοι που δημιουργούσε το κοινό όση ώρα ήταν εκτεθειμένο στην ανυπαρξία μουσικής.
Ο John Cage σόλη αυτή τη διάρκεια καθόταν στο πιάνο ,απλά χωρίς να κάνει τίποτα.
Αυτό ήταν όλο το κονσέρτο,όλη η συναυλία.
Αυτό το κείμενο θα συνεχιστεί ,θα γράφεται συνέχεια αναπτύσσοντας την προβληματική γύρω απο το θέμα αυτό, και επίσης θα εμπλουτίζεται απο μελέτες άλλων πάνω στο θέμα η παρεμφερή θέματα όπως και τα σχόλια όποιου βρεί αυτό το blog και θέλει να συνομιλήσει.
29/3/2010
Κάποιος σχολίασε : 'O Θεός βοηθός'
και ρωτάω εγώ: πρός τι η ανησυχία; Μήπως γιατί αναρωτιέται κανείς πώς ο κενός χώρος ενός δωμάτιου μπορεί να αποτελέσει έργο;
Δηλαδή όταν δεν υπάρχει κάτι να ευφραίνει το μάτι, την όραση, η έστω να τη προβληματίζει με τη κακογουστιά του, πως μπορούμε να μιλάμε για έργο;
Να πως διαβάζεται ενα τέτοιο έργο: Μπαίνει κάποιος στο δωμάτιο σαν δέκτης (κάτι σαν ένα φίς έχοντας το μυαλό του προπάντων σε εγρήγορση ) και αφήνει το δωμάτιο να του μεταδώσει την ενέργειά του, μέσα απο την ατμόσφαιρα του, τους τοίχους του, την πραγματικότητα του.
Ενεργοποιημένος αφήνει τον εαυτό του να αντιδράσει η όχι, να λειτουργήσει συνειρμικά η όχι, να αδιαφορήσει η όχι,να τοποθετηθεί η όχι.
Μετά βγαίνει έχοντας εισπράξει αυτή τη συναλλαγή με το δωμάτιο.
Το δωμάτιο
Ο κενός χώρος του εσωτερικού ενός δωματίου που φορτίζεται απο τις δράσεις του παρελθόντος , τις διαθέσεις του παρόντος και τις πιθανότητες του μέλλοντος.
Ο χώρος παίρνει μια σχεδόν μνημειακή δυναμική ,απο τη προσμονή του τι μπορεί να υπάρξει, μια δυναμική που φθάνει ίσως εδώ το εντονότερο σημείο της γιατί εκφράζεται μόνο σαν πιθανότητα.
Το χρονικό της ανακάλυψης
Νοίκιασα αυτό το δωμάτιο για να παρουσιασω κάποια γλυπτά μου.
Ξαφνικά, μετά απο μερικές επισκέψεις στο δωμάτιο, αντιλήφθηκα ότι μου ασκούσε μια έντονη φόρτιση το ίδιο το δωμάτιο που δεν μπορούσα να αγνοήσω.
Μετά απο πολλή σκέψη κατάλαβα ότι έπρεπε να στρέψω την προσοχή μου εκεί παρόλο που τα γλυπτά μου με ενδιέφεραν οπωσδήποτε πολύ.
Οταν αποφάσισα να παρουσιάσω στο κοινό το δωμάτιο έστειλα ένα δελτίο τύπου στα έντυπα όπως συνηθίζεται.
Το δελτίο τύπου ανέφερε επιγραμματικά(διότι δεν τους ενδιαφέρει όπως ήξερα ως τώρα να τους στέλνεις κιένα σωρό κείμενο ,γιατί δεν έχουν τι να το κάνουν η ούτως η άλλως):
παρουσιαζεται ο κενός χώρος του εσωτερικού ενός δωματίου με την φόρτιση που δημιουργεί η πιθανότητα του μέλλοντος η έκπληξη του παρόντος και το αποτύπωμα του παρελθόντος.
Με πήρε στο τηλέφωνο η δημοσιογράφος (και λίγο ερεθισμένη), και μου είπε αμέσως:-δεν καταλαβαίνω
Οπότε βεβαίως βάλθηκα να εξηγήσω όσο καλύτερα μπορούσα, της είπα ότι το έκθεμα δεν είναι άλλο απο το ίδιο το δωμάτιο δηλαδή ο κενός χώρος , που βέβαια στο συγκεκριμένο δωμάτιο κάθε άλλο παρά κενός ειναι.
Ειναι φορτισμένος απο τα σημάδια των τριών αυτών χρονικών στιγμών που ανέφερα προηγούμενα.
Δηλαδή ένας τοίχος έχει αποσαρθρωθεί απο την πολυκαιρία και την υγρασία αφήνοντας όμως το αποτύπωμα απο πολύ ενδιαφέροντα σχέδια, το ίδιο και το πάτωμα έχει αποτυπώματα απο τις παλιότερες χρήσεις ,ενώ σενα άλλο τοίχο που συνορεύει με ένα τωρινό μαγαζί χρειάστηκε η παρέμβαση με σύγχρονα υλικά για να εξασφαλιστεί εν μέρει η ιδιωτικότητα του δωμάτιου, χωρίς να αποφεύγονται οι εκπλήξεις του παρόντος, και σε μια άλλη γωνιά αφέθηκαν τα παιδιά να μουτζουρώσουν και να κάνουν τα δικά τους σχέδια στο τοίχο συντελώντας έτσι στο συμβολικό έστω πέρασμα στις επόμενες γενιές, δηλαδή στην πιθανότητα του μέλλοντος.
Προσπαθούσα κιεγώ να καταλάβω λοιπόν τι έκανε τόσο σημαντική την ανακάλυψη μου , ήταν γιατί το συγκεκριμένο δωμάτιο αποτελούσε σημείο συνάντησης των εποχών η αυτό που με υπόβαλλε ήταν η γλυπτική δύναμη του κενού χώρου;
Πιστεύω τώρα που βάζω στον εαυτό μου αυτό το ερώτημα ότι είναι και τα δύο:
Το πρώτο είναι σίγουρα γιατί όπως το εξήγησα παραπάνω στο δωμάτιο αυτό συμβαίνει ένας συγκερασμός στοιχείων χρονικών , πράγμα που ενθαρρύνθηκε απο μένα βεβαίως.
Το δεύτερο δημιουργείται απο την περιοριστική απολυτότητα του συγκεκριμένου δωμάτιου, δηλαδή οι διαστάσεις του και η τοποθέτηση του είναι τέτοιες που σου δίνουν πιο έντονη την αίσθηση οτι δεν είναι τίποτα άλλο απο ‘το δωμάτιο’, σε παραπέμπουν στην έννοια παρά στο χώρο πραγμα που το κάνει να ξεφεύγει απο τα όρια της αρχιτεκτονικής και να γλυστράει στη γλυπτική.
Οπότε αν υποθέσω οτι έχω το σχήμα του δωμάτιου σε μικρή κλίμακα δηλαδή κάτι σαν μακέτα υπο κλίμακα ενα ορθογώνιο τελοςπάντων που το βλέπω απέξω, πίνω το υγρό που ήπιε η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, μικραίνω για να δω την μακέτα η ανάποδα, αν υποθέσω οτι η κανονική μου διάσταση είναι αυτή της μακέτας, τρώω το κέικ που έφαγε η Αλίκη, μεγαλώνω, γίνομαι τεράστια και μπαίνω στο δωμάτιο.
Η αλλιώς αν αυτή η μακέτα αναπαριστά το γλυπτό ‘δωμάτιο’, όπως έχει τοποθετηθεί στην έκθεση μέσα απο αυτή κοιτάζω μέσα στο δωμάτιο(στη μικρή κλίμακα) ,ενώ όντας μέσα στο κανονικό δωμάτιο , είμαι μέσα και μπορώ να ζήσω στο εσωτερικό του γλυπτού.
Δημιουργείται ένα παιχνίδι :κοιτάζω μέσα-είμαι μέσα
Οπως το άγαλμα της ελευθερίας της Νέας Υόρκης που το βλέπεις απέξω αλλά μπορείς και να το επισκεφτείς απο μέσα, χωρίς φυσικά να περιμένεις να δείς κανένα έκθεμα εκει , αφού απλά βρίσκεσαι μέσα στο ίδιο το έκθεμα.
Στη συνέχεια θα επιχειρήσω να συσχετίσω το δωμάτιο και τον κενό του χώρο με τον ηθοποιό και το κενό μέσα του.
Γιαυτό θα χρησιμοποιήσω το αγαπημένο μου βιβλίο του Valere Navorina ‘Γράμμα στους ηθοποιούς’ και ‘Ύπερ Λουί ντε Φυνές’. Αρκεί να αναφέρω πχ.την παράγραφο2 σελίδα 119-120 και θα καταλάβετε που το πάω.
‘Ο ηθοποιός κομίζει στο θέατρο το κενό, όπως ο άνθρωπος εκόμισε το κενό επί της γής.’
‘Τώρα είναι η σειρά του Ξεδημιουργού να παίξει.’
«Ο άνθρωπος», έλεγε ο Λουί ντε Φυνές, «είναι πιο δυνατός απο εκείνον που έπλασε τον κόσμο, γιατί έφερε μέσα στον κόσμο το κενό. Αυτός έφερε μέσα στην ύλη το κενό ανάμεσα στα δόντια του, αυτό το κενό που έλειπε απο τα πράγματα. Και γιαυτό το λόγο κάνουμε θέατρο. Επειδή το κενό δεν υπήρχε στη φύση, κιαυτό είναι όλο το δράμα.»
Και τώρα ας μιλήσω για το φόβο του κενού.
Ολοι φοβούνται το κενό, το ταυτίζουν με το τίποτα, το χάος, την ανυπαρξία. Γιαυτό οι ζωγράφοι γεμίζουν τους πίνακές τους και χρειάζεται μεγάλη αρετή για να συγκρατήσουν τον εαυτό τους να μη το κάνει, γιαυτό οι γλύπτες πρέπει να εχουν μεγάλη τόλμη και παρρησία για να το εισάγουν στη γλυπτική τους, γιαυτό οι άνθρωποι παραγεμίζουν τα σπίτια τους, γιαυτό υποφέρουμε όταν αφήνουμε τον εραστή, κλπ,κλπ,
και πόση πλάνη δε κρύβεται πίσω απο αυτό το φόβο.
Ακροβατεί ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, σπρώχνοντας μας στα όρια χωρίς σχεδόν να το θέλουμε.
Να λοιπόν γιατί προτείνω το αγκάλιασμα του κενού.
Εικαστική πρόταση-επιμέλεια;Αθηνά Χατζηγιαννάκη
27/3/2010
Εδώ ξεκινάει μια συνέχεια του αρχικού κειμένου όπου θα αναζητηθούν πηγές –συσχετίσεις με άλλες καταστάσεις οπου διαπιστώνεται συνάφεια με τη λογική του προτεινόμενου έργου.
Στη μουσική υπάρχει το έργο του John Cage,που έχει τίτλο 4.33', δηλαδή όσο διαρκεί το κομμάτι,η καλύτερα η μη δράση, όπου επι μια διάρκεια(4,33 λεπτά) οι θεατές προσλάμβαναν τον μη ήχο και το έργο ήταν απλά οι τυχαίοι ήχοι –θόρυβοι που δημιουργούσε το κοινό όση ώρα ήταν εκτεθειμένο στην ανυπαρξία μουσικής.
Ο John Cage σόλη αυτή τη διάρκεια καθόταν στο πιάνο ,απλά χωρίς να κάνει τίποτα.
Αυτό ήταν όλο το κονσέρτο,όλη η συναυλία.
Αυτό το κείμενο θα συνεχιστεί ,θα γράφεται συνέχεια αναπτύσσοντας την προβληματική γύρω απο το θέμα αυτό, και επίσης θα εμπλουτίζεται απο μελέτες άλλων πάνω στο θέμα η παρεμφερή θέματα όπως και τα σχόλια όποιου βρεί αυτό το blog και θέλει να συνομιλήσει.
29/3/2010
Κάποιος σχολίασε : 'O Θεός βοηθός'
και ρωτάω εγώ: πρός τι η ανησυχία; Μήπως γιατί αναρωτιέται κανείς πώς ο κενός χώρος ενός δωμάτιου μπορεί να αποτελέσει έργο;
Δηλαδή όταν δεν υπάρχει κάτι να ευφραίνει το μάτι, την όραση, η έστω να τη προβληματίζει με τη κακογουστιά του, πως μπορούμε να μιλάμε για έργο;
Να πως διαβάζεται ενα τέτοιο έργο: Μπαίνει κάποιος στο δωμάτιο σαν δέκτης (κάτι σαν ένα φίς έχοντας το μυαλό του προπάντων σε εγρήγορση ) και αφήνει το δωμάτιο να του μεταδώσει την ενέργειά του, μέσα απο την ατμόσφαιρα του, τους τοίχους του, την πραγματικότητα του.
Ενεργοποιημένος αφήνει τον εαυτό του να αντιδράσει η όχι, να λειτουργήσει συνειρμικά η όχι, να αδιαφορήσει η όχι,να τοποθετηθεί η όχι.
Μετά βγαίνει έχοντας εισπράξει αυτή τη συναλλαγή με το δωμάτιο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
